TAEKWONDO

Co to jest taekwondo?

Taekwondo to koreańska sztuka samoobrony oraz nowoczesny i dynamiczny sport olimpijski, który miał swój debiut (jako dyscyplina pokazowa) w trakcie Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988 r. a w Sydney (2000 r.) był już pełnoprawną dyscypliną. Turnieje taekwondo rozgrywane są regularnie na kolejnych Igrzyskach: w Atenach (2004 r.), Londynie (2012r.) i w Rio de Janerio (2016r.)

Tae - oznacza stopę, wyskok lub uderzenie stopą;
Kwon - pięść lub uderzenie pięścią;
Do - sztukę, drogę lub metodę

Nazwa taekwondo oznacza w jęz. koreańskim metodę walki za pomocą nóg i rąk. Kolejność w nazwie nie jest przypadkowa, gdyż w taekwondo dominują techniki walki nogami. Początkowo taekwondo rozwijało się jako użytkowy system walki i samoobrony w armii koreańskiej, gdzie w latach 50-tych XX wieku zostało włączone do procesu szkolenia wojskowego (i jest jego elementem do dzisiaj) przez generała Choi Hong Hi, jednego z współtwórców nowoczesnego taekwondo (i twórcę organizacji International Taekwondo Federation), Z kolei taekwondo jako sport rozpoczęło swoje funkcjonowanie w połowie lat 60-tych XX wieku a swój dynamiczny rozwój zawdzięcza Un Yong Kim, jednemu z pierwszych prezydentów Koreańskiego Związku Taekwondo.
Rozwój taekwondo sportowego (nazywanego w Polsce taekwondo olimpijskim) koordynuje Światowa Federacja Taekwondo (World Taekwondo Federation), która zmieniła ostatnio nazwę na World Taekwondo, z siedzibą w Seulu, Korei Południowej, powołana do funkcjonowania z inicjatywy UN Yong Kim w roku 1973, przy okazji rozegrania pierwszych  Mistrzostw Świata.
Taekwondo jako sport rozwijało się niezmiernie dynamicznie ze względu na nowatorski w tym czasie nacisk na zasady bezpiecznego treningu i startu w zawodach. Zawodnicy od początku ćwiczą walkę w specjalnym sprzęcie ochronnym, na który współcześnie składa się: kask na głowie, kamizelka ochronna na tułowiu ochraniacze przedramion, podudzi i krocza oraz dodatkowo dłoni i stóp.
Obecnie dzięki komputerowemu systemowi sędziowskiemu wynik walki staje się coraz bardziej czytelny nie tylko dla ekspertów ale również dla widzów. Podobnie jak w szermierce, czujniki elektroniczne umieszczone są w kamizelce chroniącej tułów oraz w kasku chroniącym głowę jak również w ochraniaczach stóp zawodników. Dzięki temu uderzenie stopą zadane z odpowiednią siłą jest natychmiast rejestrowane przez system komputerowy . Natomiast uderzenia pięścią są rejestrowane manualnie przez sędziów punktowych
Od roku 1973 rozgrywane są co dwa lata Mistrzostwa świata, a od 1976 r. co dwa lata Mistrzostwa Europy. Z kolei od roku 1983 rozgrywane są Akademickie Mistrzostwa świata. W roku 2003 taekwondo zadebiutowało w Uniwersjadzie. W roku 2015 taekwondo znalazło się również w programie pierwszych Igrzysk Europejskich.
Taekwondo w Polsce objęte jest ogólnokrajowym systemem sportu dzieci i młodzieży jak również rozgrywane na poziomie seniorskim. Rozwój tej dyscypliny koordynuje Polski Związek Taekwondo Olimpijskiego z siedzibą w Warszawie.

Taekwondo jest jednolitym systemem walki, w skład którego wchodzą ściśle określone postawy i ruchy kształtujące każdą część ciała w sposób systematyczny i naukowo kontrolowany. Jego podstawę tworzą ćwiczenia formalne (poomse), walka (kyorugi), techniki samoobrony (hosinsul) oraz rozbicia twardych przedmiotów (kyokpa). Należy doskonalić się we wszystkich tych elementach, gdyż tylko w ten sposób można poznać taekwondo. Jeśli ktoś ćwiczy tylko walkę sportową i twierdzi, że zna taekwondo, jest jak przysłowiowy ślepiec trzymający słonia za ogon i twierdzący z całym przekonaniem, że słoń jest podobny do kawałka sznurka.

Poomse - sztuka ruchu

Są to ćwiczenia obowiązkowe opracowane przez mistrzów taekwondo w celu przekazania wiedzy o sztuce walki oraz własnych interpretacji tej sztuki.

W poomsae występują harmonijnie połączone wszystkie techniki obrony i ataku o wzrastającym stopniu trudności, kształtujące umiejętności walki z jednym lub wieloma przeciwnikami. W ten sposób uczeń może ćwiczyć różne techniki ataku i obrony bez realnego przeciwnika i bez niebezpieczeństwa kontuzji. Kolejność ruchów jest ściśle określona i przebiega według ustalonego diagramu kroków.

Poomsae stanowią podstawowy element egzaminu na kolejne stopnie szkoleniowe lub mistrzowskie. W tradycyjnym podejściu do treningu uczeń ma prawo przystąpić do nauki kolejnego ćwiczenia formalnego dopiero po opanowaniu poprzedniego. Zgodę na to musi wyrazić nauczyciel.

Kyorugi - walka

Taekwondo jest sztuką walki. Wszystkie ćwiczenia są tak opracowane, aby przygotowywały do niej ucznia. W taekwondo istnieją dwa rodzaje walki - sterowana i wolna.

Walka sterowana (machuo kyorugi) przebiega według ustalonego z góry schematu. Jest to zbiór konkretnych ataków i ściśle określonych technik obrony po wykonaniu trzech kroków (sebon kyorugi), dwóch kroków (dubon kyorugi) i jednego kroku (hanbon kyorugi), która jest najczęściej trenowana. Walka sterowana z wykonaniem jednego kroku pozwala na ćwiczenie różnych rozwiązań technicznych i uników we wszystkich kierunkach a błędy i niedokładności w wykonaniu mogą być natychmiast korygowane. Ten rodzaj walki uczniowie powinni opanować do perfekcji, zanim będą gotowi do ćwiczeń wolnej walki.

W wolnej walce ćwiczebnej (yonsop kyorugi) nie ma już sztywnych ćwiczeń z partnerem - wyimaginowany przeciwnik, przed którym uczeń bronił się w poomsae, jest teraz realny. Wszystko, na co decyduje się przeciwnik, musi być dostosowane do aktualnej sytuacji. Walczący musi decydować samodzielnie i błyskawicznie. Powinien unikać wszelkiej jednostronności w stylu walki, wyczerpać wszystkie możliwe kombinacje i wyprowadzać kontrataki.

Natomiast walka sędziowana (jayu kyorugi) podlega pewnym ścisłym regułom sportowym. Toczona w kontakcie i trwająca trzy rundy po dwie minuty wymaga od sportowca dużych umiejętności technicznych, żelaznej kondycji, błyskawicznych reakcji i olbrzymiego zaufania do własnych możliwości.

Hosinsul - sztuka samoobrona

Hosinsul jest zbiorem rozwiązań technicznych składających się z uderzeń, dźwigni i rzutów mających na celu obronę przed atakującym przeciwnikiem, nierzadko uzbrojonym w kij, pałkę, nóż lub pistolet.
Hosinsul wymaga najwyższego stopnia koncentracji uwagi, szybkości reagowania i umiejętności wczuwania się w zamiary przeciwnika. Poznawane techniki muszą być opanowane do perfekcji aby stały się automatycznymi reakcjami. Tylko wtedy będą skuteczne.

Broniący powinien starać się odnaleźć i skutecznie zaatakować nieosłonięte punkty witalne przeciwnika. Obrona powinna odpowiadać rodzajowi ataku oraz uwzględniać warunki fizyczne broniącego w odniesieniu do warunków fizycznych atakującego.

W treningu hosinsul taekwondo nawiązuje do technik hapkido i jest to najbliższy łącznik tych dwóch koreańskich sztuk walki

Kyokpa - sztuka rozbić

W praktyce niemożliwe jest użycie skumulowanej siły wobec kogokolwiek bez groźby poważnego zranienia czy nawet zabicia. Dlatego wprowadzono rozbijanie desek, tłuczenie cegieł i kawałków skał jako dowodu na zdolność skutecznego koncentrowania siły w jednym punkcie.

Umiejętność rozbijania twardych przedmiotów jest najbardziej znaną i często z nim utożsamianą częścią sztuk walki. Stało się tak za sprawą pierwszych instruktorów karate i taekwondo, którzy na licznych pokazach demonstrowali przede wszystkim rozbijanie desek, cegieł i kamieni, gdyż to najłatwiej przemawiało do widzów żądnych sensacji.

Naprawdę zaś kyokpa zalicza się do najmniej praktykowanych elementów taekwondo. Wynika ono w sposób nieunikniony z innych ćwiczeń treningowych. Nie należy jednak przystępować do rozbić zbyt wcześnie, gdyż przy brakach w opanowaniu techniki uderzeń oraz nie przygotowanej do uderzenia powierzchni dłoni lub stopy może się to zakończyć bolesną kontuzją. Umiejętność rozbijania polega przede wszystkim na opanowanej do perfekcji technice i szybkości wykonania. Ważna jest też znajomość struktury rozbijanego materiału oraz odpowiedzenie nastawienie psychiczne. Siła fizyczna ma mniejsze znaczenie. Często wykonuje się rozbicia, np. deski w wyskoku połączonym z obrotem ciała lub też deski podrzuconej w górę. Wtedy liczy się głównie perfekcja techniczna i szybkość.

Obecnie w licznych pokazach taekwondo oraz w turniejach taekwondo tradycyjnego (np. Hanmadang w Korei) uczestniczą zawodnicy, którzy specjalizują się w rozbiciach akrobatycznych (w wyskoku, często po wykonaniu salta itp.) oraz siłowych (rozbicia bloczków budowlanych, kamieni, płyt lodowych itp.)

Menu

Korio - Agencja szkoleniowo - treningowa

logowanie administratora