Czego nauczamy?

Taekwondo i hapkido  to bliskie sobie koreańskie sztuki walki i samoobrony, związane z sobą głównie przez wspólny rodowód wywodzący się z taekkyon połączonego z japońskimi systemami walki, z których taekwondo ewoluowało w nowoczesny i dynamiczny sport olimpijski a hapkido w użytkową sztukę samoobrony.

Nazwa taekwondo oznacza w jęz. koreańskim „metodę, drogę (sztukę) walki za pomocą nóg i rąk”. Kolejność w nazwie nie jest przypadkowa, gdyż w taekwondo dominują techniki walki nogami.

Z kolei sztuka walki hapkido jest skoncentrowana nie tylko na uderzeniach i kopnięciach, ale również na rzutach i dźwigniach, tworząc skuteczny system samoobrony. Nazwa "hapkido" znaczy po koreańsku "metodę, drogę (sztukę) harmonijnej siły" albo "drogę siły i harmonii".

Systematyczny trening taekwondo i hapkido pod kierunkiem doświadczonego trenera poprawia ogólne samopoczucie, zarówno fizyczne jak i psychiczne.

Prawidłowe ćwiczenia nie tylko kształtują umiejętności samoobrony, ale przede wszystkim wszechstronnie rozwijają całe ciało, poprawiają sylwetkę oraz rozwijają koordynację i harmonię ruchu. Trening taekwondo a szczególnie hapkido (związanego silnie z treningiem psychiki poprzez liczne ćwiczenia oddechowe) ma też olbrzymi wpływ na osobowość ćwiczącego. Przede wszystkim poprawia się tu umiejętność koncentracji uwagi oraz wzrasta pewność siebie i wiara we własne możliwości. Dodatkowo kształtuje się tu poczucie dyscypliny oraz szacunku dla starszych (doświadczeniem, zaawansowaniem w walce, wiekiem) jak również umiejętność konsekwentnego dążenia do celu.

Co to jest taekwondo?

Taekwondo to koreańska sztuka samoobrony oraz nowoczesny i dynamiczny sport olimpijski, który miał swój debiut (jako dyscyplina pokazowa) w trakcie Igrzysk Olimpijskich w Seulu w 1988 r. a w Sydney (2000 r.) był już pełnoprawną dyscypliną. Turnieje taekwondo rozgrywane są regularnie na kolejnych Igrzyskach: w Atenach (2004 r.), Londynie (2012r.) i w Rio de Janerio (2016r.)

Nazwa taekwondo oznacza w jęz. koreańskim metodę walki za pomocą nóg i rąk. Kolejność w nazwie nie jest przypadkowa, gdyż w taekwondo dominują techniki walki nogami. Początkowo taekwondo rozwijało się jako użytkowy system walki i samoobrony w armii koreańskiej, gdzie w latach 50-tych XX wieku zostało włączone do procesu szkolenia wojskowego (i jest jego elementem do dzisiaj) przez generała Choi Hong Hi, jednego z współtwórców nowoczesnego taekwondo (i twórcę organizacji International Taekwondo Federation), Z kolei taekwondo jako sport rozpoczęło swoje funkcjonowanie w połowie lat 60-tych XX wieku a swój dynamiczny rozwój zawdzięcza Un Yong Kim, jednemu z pierwszych prezydentów Koreańskiego Związku Taekwondo.

Rozwój taekwondo sportowego (nazywanego w Polsce taekwondo olimpijskim) koordynuje Światowa Federacja Taekwondo (World Taekwondo Federation), która zmieniła ostatnio nazwę na World Taekwondo, z siedzibą w Seulu, Korei Południowej, powołana do funkcjonowania z inicjatywy UN Yong Kim w roku 1973, przy okazji rozegrania pierwszych  Mistrzostw Świata.

Taekwondo jako sport rozwijało się niezmiernie dynamicznie ze względu na nowatorski w tym czasie nacisk na zasady bezpiecznego treningu i startu w zawodach. Zawodnicy od początku ćwiczą walkę w specjalnym sprzęcie ochronnym, na który współcześnie składa się: kask na głowie, kamizelka ochronna na tułowiu ochraniacze przedramion, podudzi i krocza oraz dodatkowo dłoni i stóp.

Obecnie dzięki komputerowemu systemowi sędziowskiemu wynik walki staje się coraz bardziej czytelny nie tylko dla ekspertów ale również dla widzów. Podobnie jak w szermierce, czujniki elektroniczne umieszczone są w kamizelce chroniącej tułów oraz w kasku chroniącym głowę jak również w ochraniaczach stóp zawodników. Dzięki temu uderzenie stopą zadane z odpowiednią siłą jest natychmiast rejestrowane przez system komputerowy . Natomiast uderzenia pięścią są rejestrowane manualnie przez sędziów punktowych

Od roku 1973 rozgrywane są co dwa lata Mistrzostwa świata, a od 1976 r. co dwa lata Mistrzostwa Europy. Z kolei od roku 1983 rozgrywane są Akademickie Mistrzostwa świata. W roku 2003 taekwondo zadebiutowało w Uniwersjadzie. W roku 2015 taekwondo znalazło się również w programie pierwszych Igrzysk Europejskich.

Taekwondo w Polsce objęte jest ogólnokrajowym systemem sportu dzieci i młodzieży jak również rozgrywane na poziomie seniorskim. Rozwój tej dyscypliny koordynuje Polski Związek Taekwondo Olimpijskiego z siedzibą w Warszawie.

Koreańska sztuka samoobrony i sport olimpijski

Tae - oznacza stopę, wyskok lub uderzenie stopą;
Kwon - pięść lub uderzenie pięścią;
Do - sztukę, drogę lub metodę

Taekwondo jest więc "sztuką walki za pomocą nóg i rąk" Jest to koreańska sztuka walki i narodowy sport, jest niezmiernie dynamiczną dyscypliną, która dzięki pracy wielu mistrzów - nauczycieli oraz trenerów w ciągu zaledwie 40 lat ewoluowała od mało znanej, regionalnej sztuki walki w kierunku pełnoprawnego sportu olimpijskiego.

Taekwondo jest jednolitym systemem walki, w skład którego wchodzą ściśle określone postawy i ruchy kształtujące każdą część ciała w sposób systematyczny i naukowo kontrolowany. Jego podstawę tworzą ćwiczenia formalne (poomse), walka (kyorugi), techniki samoobrony (hosinsul) oraz rozbicia twardych przedmiotów (kyokpa). Należy doskonalić się we wszystkich tych elementach, gdyż tylko w ten sposób można poznać taekwondo. Jeśli ktoś ćwiczy tylko walkę sportową i twierdzi, że zna taekwondo, jest jak przysłowiowy ślepiec trzymający słonia za ogon i twierdzący z całym przekonaniem, że słoń jest podobny do kawałka sznurka.

Poomse - sztuka ruchu

Są to ćwiczenia obowiązkowe opracowane przez mistrzów taekwondo w celu przekazania wiedzy o sztuce walki oraz własnych interpretacji tej sztuki.

W poomse występują harmonijnie połączone wszystkie techniki obrony i ataku o wzrastającym stopniu trudności, kształtujące umiejętności walki z jednym lub wieloma przeciwnikami. W ten sposób uczeń może ćwiczyć różne techniki ataku i obrony bez realnego przeciwnika i bez niebezpieczeństwa kontuzji. Kolejność ruchów jest ściśle określona i przebiega według ustalonego diagramu kroków.

Poomse stanowią podstawowy element egzaminu na kolejne stopnie szkoleniowe lub mistrzowskie. Uczeń ma prawo przystąpić do nauki kolejnego ćwiczenia formalnego dopiero po opanowaniu poprzedniego. Zgodę na to musi wyrazić nauczyciel.

Kyorugi - walka

Taekwondo jest sztuką walki. Wszystkie ćwiczenia są tak opracowane, aby przygotowywały do niej ucznia. W taekwondo istnieją dwa rodzaje walki - sterowana i wolna.

Walka sterowana (machuo kyorugi) przebiega według ustalonego z góry schematu. Jest to zbiór konkretnych ataków i ściśle określonych technik obrony po wykonaniu trzech kroków (sebon kyorugi), dwóch kroków (dubon kyorugi) i jednego kroku (hanbon kyorugi). Walka sterowana z wykonaniem jednego kroku pozwala na ćwiczenie różnych rozwiązań technicznych i uników we wszystkich kierunkach a błędy i niedokładności w wykonaniu mogą być natychmiast korygowane. Ten rodzaj walki uczniowie muszą opanować do perfekcji, zanim będą gotowi do ćwiczeń wolnej walki.

W wolnej walce ćwiczebnej (yonsop kyorugi) nie ma już sztywnych ćwiczeń z partnerem - wyimaginowany przeciwnik, przed którym uczeń bronił się w poomse, jest teraz realny. Wszystko na co decyduje się przeciwnik, musi być dostosowane do aktualnej sytuacji. Walczący musi decydować samodzielnie i błyskawicznie. Powinien unikać wszelkiej jednostronności w stylu walki, wyczerpać wszystkie możliwe kombinacje i wyprowadzać kontrataki.

Natomiast walka sędziowana (jayu kyorugi) podlega pewnym ścisłym regułom sportowym. Toczona w kontakcie i trwająca trzy rundy po trzy minuty wymaga od sportowca dużych umiejętności technicznych, żelaznej kondycji, błyskawicznych reakcji i olbrzymiego zaufania do własnych możliwości.

Hosinsul - sztuka samoobrona

Hosinsul jest zbiorem rozwiązań technicznych składających się z uderzeń, dźwigni i rzutów mających na celu obronę przed atakującym przeciwnikiem, nierzadko uzbrojonym w kij, pałkę, nóż lub pistolet.
Hosinsul wymaga najwyższego stopnia koncentracji uwagi, szybkości reagowania i umiejętności wczuwania się w zamiary przeciwnika. Poznawane techniki muszą być opanowane do perfekcji. Tylko wtedy będą skuteczne.

Broniący powinien starać się odnaleźć i skutecznie zaatakować nieosłonięte punkty witalne przeciwnika. Obrona powinna odpowiadać rodzajowi ataku oraz uwzględniać warunki fizyczne broniącego w odniesieniu do warunków fizycznych atakującego.

Kyokpa - sztuka rozbić

W praktyce niemożliwe jest użycie skumulowanej siły wobec kogokolwiek bez groźby poważnego zranienia czy nawet zabicia. Dlatego wprowadzono rozbijanie desek, tłuczenie cegieł i kawałków skał jako dowodu na zdolność skutecznego koncentrowania siły w jednym punkcie.

Umiejętność rozbijania twardych przedmiotów jest najbardziej znaną i często z nim utożsamianą częścią sztuk walki. Stało się tak za sprawą pierwszych instruktorów karate i taekwondo, którzy na licznych pokazach demonstrowali przede wszystkim rozbijanie desek, cegieł i kamieni, gdyż to najłatwiej przemawiało do widzów żądnych sensacji.

Naprawdę zaś kyokpa zalicza się do najmniej praktykowanych elementów taekwondo. Właściwie nigdy się go nie trenuje. Wynika on w sposób nieunikniony z innych ćwiczeń treningowych. Nie należy jednak przystępować do rozbić zbyt wcześnie, gdyż przy brakach w opanowaniu techniki uderzeń może się to zakończyć bolesną kontuzją.

Umiejętność rozbijania polega przede wszystkim na opanowanej do perfekcji technice i szybkości wykonania. Ważna jest też znajomość struktury rozbijanego materiału oraz odpowiedzenie nastawienie psychiczne. Siła fizyczna ma mniejsze znaczenie. Często wykonuje się rozbicia, np. deski w wyskoku połączonym z obrotem ciała lub też deski podrzuconej w górę. Wtedy liczy się głównie perfekcja techniczna i szybkość.erfekcja techniczna i szybkość.

Menu

Korio - Agencja szkoleniowo - treningowa

logowanie administratora